
شاید اگر امروز زنده بودند مراسمی برایشان برگزار میشد تا حداقل با چند کلمه از شجاعتشان در نجات هر روزه جانمان تشکر کنیم،برایشان دست بزنیم،تشویقشان کنیم و به جای گل گذاشتن روی ماشین نیمه سوختهشان کاری کنیم که با دسته گلی به کنار خانوادههایشان بازگردند. امروز اما چرا به جای مراسم تقدیر آتشنشانها مراسم تشییع برگزار میشود و چه کسی مقصر است؟
به گزارش خبرآنلاین،همیشه به نظرمان همه هشدارها شوخی هستند،ازکپسول ساده آتشنشانی تا یادگرفتن کمکهای اولیه. انگار همیشه اتفاق و حادثه برای همسایه است. شاید هیچ وقت فکر نمیکنیم که یک حادثه کوچک میتواند به راحتی تبدیل به فاجعه شود و آتشنشانها مثل پلاسکو زیر آوار تقصیرهای ما باقی بمانند. شاید اگر به فکر بودیم،اگر از قبل آماده بودیم،تجهیزات لازم را داشتیم،ایمنی را رعایت میکردیم،مدیریت بحران را درست اجرا میکردیم و شاید اگر جانمان را به مال ترجیح میدادیم آتشسوزی پلاسکو تنها یک خبر ساده حوادث بود و پیکر ۱۶ آتشنشان به خاک سپرده نمیشد.
برچسب:
نویسنده: نوید باقری